Οι μοιρες στυγνες,κακοτραχαλες τον εβλεπαν να πετα στον ουρανο.Καποτε προσπαθησαν να του αφαιρεσουν τη ζωη, ηταν για το συμπαντικο καλο, για την αρμονια της φυσης.Καποτε,καποτε λενε οι μυθοι επιβιωνει κι ενας απο τουτη την περιεργη ρατσα, σαν καρκινος θελει να τα φαει ολα,ολακερη η γη να γινει δικη του.Αν αντεξει τοτε ολακερη η γη του ανηκει,ειναι η νυφη του.
Εκεινος πετουσε στον ουρανο πανω σε εναν τεραστιο αετο, τα ζουμπουλια εγειραν στο πλαι απο τον αερα που σηκωνε στη γη."Θεε μου τι αλαζονεια, τι ξεδιαντροπια!" εκανε καποιο.
"Ουτε ο Καλοκαιρινος ηλιος που μας αποξηραινει καθε χρονο δεν εχει τοση αλαζονεια." ειπε ενα αλλο.
Εκεινος συνεχιζε να πετα στον ουρανο κανοντας επιδεικνυοντας τις φιγουρες του.Στο τελος ειπε.
"Ειμαι ο γιος της Δρακαινας.Η μανα μου οταν με γεννησε εβγαλε το εαν της ματι για να με ταισει,επειτα για να με προστατεψει οι ανθρωποι της εβγαλαν και το αλλο ,το κανε για να με προστατεψει.Απο τοτε ειναι θεοτυφλη.Βλεπει μονο σκιες, μα εγω γεννηθηκα με τη δυναμη χιλιαδων ηλιων ωστε να κανω αυτον τον κοσμο τοσο φωτεινο και οι μοναδικες σκιες του , να ειναι οι δικες της."
Και είναι πολύ περίεργο Matta γιατί και εγώ γράφω ψάχνοντας για τις δικές μου απαντήσεις αλλά μερικές φορές είμαι τόσο υποκρίτρια που ούτε στον εαυτό μου δεν λέω την αλήθεια.
Και τώρα νιώθω πως με αφορμή το αλκοολ προχθές σαν να μου έσκισαν το στέρνο και να ξεχύθηκαν τα σωθικά και τα καταπιεσμένα συναισθήματα μου όλα έξω. Ένα μαύρο αχανές στόμα που ποτε δεν ήταν ικανοποιημένο χύθηκε όλο έξω. Και από την μία νιώθω ανακούφιση αλλά από την άλλη νιώθω πως μου είμαι μια ξένη. Ένα από που μου ήρθε όλο αυτό?
Και η καημένη η σελήνη μου δεν ξέρει πως να μαζέψει την ασυμμάζευτη οργή του Πλούτωνα. Γιατί πέρυσι πήρα μια προειδοποίηση 'Πρόσεχε΄μου είπε περνώντας πρώτη φόρα πάνω απο τη σελήνη μου 'το αγνοείς!΄ Και εγώ πέρα βρέχει και τώρα δεν ξέρω που να κρυφτώ δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια γιατί νιώθω πως με διαβάζει μέχρι μέσα και βλέπει μοναξιά. Δεν ξέρω τι να το κάνω όλο αυτό το κεφάλι μου γυρίζει και νιώθω τσουρουφλισμένη
καταλαβαίνω πλήρως τι λες......με μόνη διαφορά ίσως, πως όλη αυτή ι πλουτώνια επίδραση μου βγαίνει σε ενα πιο θεμελιώδες υπαρξιακό επίπεδο...και είναι τόσο εντονη η ανασφάλεια της, που πονάει η ψυχή απο φόβο...ΑΠο εκεί και πέρα, ;ισως οι λύσεις που προτείνει η matta...
Αυτό που περιέγραψες είναι το ξύπνημα ενός ηφαιστείου εν ονόματι Πλούτωνας...
Μη μασάς είναι εκεί για καλό, αρκεί να τον ακούσεις!
Προφανώς η καταπιεσμένη σου Σελήνη και το ταυρίσιο σου πείσμα δε δέχεται να αφήσει τα ηνία πουθενά...Για αυτό και την πληρώνεις με ψυχοσωματικά....
Βγάλε τη μάσκα σου και απογυμνώσου μπροστά στον καθρέπτη που σου προσφέρει ο θείος Πλούτω και μετά θα δεις τι ωραίο παρεάκι θα κάνετε...
Μια τελευταία συμβουλή από κάποιον με Πλούτω διελαύνοντα στον 1ο και μάλιστα στις ακριβείς μοίρες...
Βρες τι είναι αυτό που θα σε φέρει πιο κοντά στον εαυτό σου....
Για μένα ήταν το γράψιμο....κάτι που ποτέ δεν έκανα. Λυτρωτικό και απίστευτο μέσο αυτο-ψυχανάλυσης....
Κάτι αντίστοιχο θα υπάρχει και για σένα....
Ολα αυτά είναι για καλό...Για να σμιλευτείς πιο σωστά και στέρεα και χωρίς υποκρισίες...
Αποδέξου το και θα βρεις τη χάρα...Και πάλι εδώ θα είμαστε για να χαιρόμαστε με τη χάρα σου....
xoxo Matta