Μια παλιά ιστορία λέει ότι,
τον περασμένο αιώνα ένας καμηλιέρης έμπορος,
ξεκίνησε για το Κάϊρο, με σκοπό να... επισκεφτεί
έναν ξακουστό σοφό!
Τελικά συναντήθηκε με το σοφό γέροντα, αφού
χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι, διασχίζοντας
ένα μεγάλο κομμάτι της ερήμου!
Είδε όμως προς μεγάλη του
έκπληξη,
ότι ο γέροντας ζούσε σε μια σκηνή, με μοναδικά
έπιπλα ένα.....
στρώμα πάνω στην άμμο, έναν σοφρά
δυο σκαμνιά και πολλά βιβλία.
Γύρισε τότε προς τον σοφό, και γεμάτος απορία τον ρώτησε!
-Που είναι τα έπιπλα σου;
Ο γέροντας κοίταξε τον καμηλιέρη, και του απάντησε με μια ερώτηση!
- Τα δικά σου.., που είναι;
- Μα εγώ δεν έχω.., είμαι περαστικός! είπε ο καμηλιέρης!
Η Ζωή είναι προσωρινή! Λίγοι όμως το έχουν καταλάβει.
Οι περισσότεροι ζουν λες και θα μείνουν για πάντα εδώ !
Ξέχασαν να είναι ευτυχισμένοι !
Η αξία των πραγμάτων δεν εξαρτάται από το χρόνο που διαρκούν,
αλλά από την ένταση με την οποία γίνονται !
γι' αυτό υπάρχουν στιγμές αλησμόνητες,
πράγματα ανεξήγητα,
και άτομα ασύγκριτα !
Και εσύ μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος σήμερα!
Το να γίνεις ευτυχισμένος είναι μια απόφαση..♥
Απαιτεί αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και σεβασμό του άλλου...
Αν αποτελούσε κοινή συνιστώσα η βελτίωση του χώρου που ζούμε και κινούμαστε, προβαίνοντας στις αναγκαίες υποχωρήσεις και όχι το πως θα καρπωθεί ο καθένας τα περισσότερα αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις, δεν θα βρισκόμασταν σήμερα να κολυμπάμε στα sk@t@ που δημιούργησε η απρονοησία μας.... Ακόμη και όσοι σήμερα φέρουν το μεγαλύτερο φορτίο ευθύνης για αυτή την κατάντια δεν θα μπορούσαν να δράσουν με την ίδια άνεση που τους δίδεται σήμερα με το πρόσχημα του μπάχαλου και την απαξίωση των πάντων...
Είναι ουτοπία να πιστεύψει κανείς ότι κλείνοντας τη πόρτα του σπιτιού του στα σκουπίδια του γείτονα ή πετώντας τα δικά του έξω από την αυλή του, δεν θα τον φτάσει κάποια στιγμή η δυσοδία ή πως δεν θα΄ρθει η στιγμή που θα χρειαστεί να τα διασχίσει για να προσπεράσει....
Για να καταλήξω στο εξής ερώτημα... Από τη στιγμή που ζούμε σε αυτό τον τόπο, πως θα τα καταφέρουμε να μην μας πνίξουν τα σκουπίδια παρά με συλλογική προσπάθεια και ευθύνη???
Σε ένα περιβάλλον που τα πάντα δοκιμάζονται (θρησκεία, γλώσσα,ιστορία) και πρέπει να αναγεννηθούν από τη βάση τους, αφήνοντας μιας και καλή πίσω τους, αφορισμούς, δογματισμούς, αγκυλώσεις, ώστε να βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής μας και να μας εξυψώνουν ως λαό... μέχρι τότε, σανίδα σωτηρίας μου είναι ο τόπος που ζω, αναπνέω, εργάζομαι και αποκαλώ "σπίτι" μου.
Αν δεν αποτελεί κοινό τόπο συνάντησης η προστασία και η βελτίωση αυτού του τόπου- με ό,τι αυτό συνεπάγεται- τότε πάμε χαμένοι όλοι μας... Και όσο κι εάν με ενθουσιάζει η ιδέα εξερεύνησης νέων πολιτισμών, νέων τόπων, έχω ανάγκη μιας στέρεης βάσης, ενός "σπιτιού" για να επιστρέφω και για το οποίο θα αισθάνομαι περίφανη...
Στο ερώτημα λοιπόν εάν υπάρχει ενοποιητικό στοιχείο θα απαντούσα ναι υπάρχει. Και είναι η γη, ο αέρας, η θάλασσα που με περιβάλλουν, τα αγαπημένα μου πρόσωπα, ό,τι έχω χτίσει και κατακτήσει μέχρι σήμερα. Αυτό είναι το σπίτι μου και και εν μέρει σπίτι και των γύρω μου (ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, ιδεολογίας). Και ναι... με πονάει όταν διάφοροι ασυνείδητοι ή άπληστοι επιχειρούν να το ρημάξουν...