Zω εδώ κοντά σε ένα μέρος μακρινό
προσμένοντας την άνοιξη και τ' όμορφο καλοκαίρι
με την παλίρροια να με δεσμεύει….
Εκεί οι απέραντοι ωκεανοί, ο ήλιος και το φεγγάρι
μπήκαν σε παραμύθια αιώνιας λήθης
και η πούλια, η ωραία μου κοιμωμένη
θεραπεύεται απ' τους αφρούς της γέννησής της….
Εκεί ο άνεμος αχάει και τα δέντρα γίνονται σκαλωσιές
τα σώματα να αναστυλώσουν το χρόνο που
τους μένει
και που με δίαιτα συναισθηματική
καταναλώνονται τα αιώνια και τα καθημερινά
ώστε να απέχουμε απ' τις σταυροφορίες του κόσμου….
Γι' αυτό λοιπόν, όταν ανεμίζεις λευκή σημαία από το τηλέφωνο
και με επαναφέρεις στις ανασκαφές του
έρωτά μου…
μάθε να ακούς όπως δεν ακούς τον εαυτό σου
να μη μείνουν τ' αστέρια και τα πουλιά ο μόνος ακροατής μας...
http://www.youtube.com/watch?v=585spwZ3mlU
Γουστάρω πολύ να σε βλέπω επιτέλους να σηκώνεις το κεφάλι! Να λες οκ !!! μάγκες τελείωσαν αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα !!! Όταν πέφτουν επιτέλους οι μάσκες τότε βλέπεις !!!!
Βλέπεις ότι ο καναπές δεν σε χωράει, και τότε ανοίγουν οι πόρτες, οι δρόμοι, οι ορίζοντες και σε οδηγούν σε μιά πλατεία που γράφει ΙΣΤΟΡΙΑ!